|
LEI 55/2003, do 16 de decembro, do Estatuto Marco do persoal estatutario dos
servizos de saúde

*[Publicada no BOE núm. 301, do 17 de decembro de 2003]
Sumario
EXPOSICIÓN DE MOTIVOS
CAPÍTULO I:
Normas xerais
CAPÍTULO II:
Clasificación do persoal estatutario
CAPÍTULO III:
Planificación e ordenación do persoal
CAPÍTULO IV:
Dereitos e deberes
CAPÍTULO V:
Adquisición e perda da condición de persoal estatutario fixo
CAPÍTULO VI:
Provisión de prazas, selección e promoción interna
CAPÍTULO VII:
Mobilidade do persoal
CAPÍTULO VIII:
Carreira profesional
CAPÍTULO IX:
Retribucións
CAPÍTULO X:
Xornada de traballo, permisos e licencias
SECCIÓN
1a:
TEMPO DE TRABALLO E RÉXIME DE DESCANSOS
SECCIÓN 2a.
XORNADAS PARCIAIS, FESTAS E PERMISOS
CAPÍTULO XI:
Situacións do persoal estatutario
CAPÍTULO XII:
Réxime disciplinario
CAPÍTULO XIII:
Incompatibilidades
CAPÍTULO XIV:
Representación, participación e negociación colectiva
Disposicións
adicionais
Disposicións
transitorias
Disposicións
derrogatorias
Disposicións
finais
EXPOSICIÓN DE MOTIVOS
I
A organización política e territorial e o esquema de distribución de
competencias en materia de sanidade e asistencia sanitaria que establecen a
Constitución e os Estatutos de Autonomía, provocan o nacemento, no ano 1986 e
mediante a Lei 14/1986, do 25 de abril, Xeral de Sanidade, do Sistema Nacional
de Saúde, concibido como o conxunto dos servizos de saúde cun funcionamento
harmónico e coordinado.
A Lei Xeral de Sanidade establece que nos servizos de saúde se integrarán os
diferentes servizos sanitarios públicos do respectivo ámbito territorial. Tal
integración se realiza coas peculiaridades organizativas e funcionais dos
correspondentes centros, entre elas o réxime xurídico do seu persoal, o que
motiva que nos servizos de saúde e nos seus centros sanitarios estea prestando
servizos persoal con vinculación funcionarial, laboral e estatutaria.
Aínda que o persoal funcionario e laboral viu os seus respectivos réximes
xurídicos actualizados tras a promulgación da Constitución Española, non
aconteceu así respecto ao persoal estatutario que, sen prexuízo de determinadas
modificacións normativas puntuais, vén en gran parte regulado por estatutos
preconstitucionais. Resulta, pois, necesario actualizar e adaptar o réxime
xurídico deste persoal, tanto no que se refire ao modelo do Estado Autonómico
como no relativo ao concepto e alcance actual da asistencia sanitaria.
Tal é o obxectivo que afronta esta lei, a través do establecemento das normas
básicas relativas a este persoal e mediante a aprobación do seu estatuto-marco,
todo iso conforme ás previsións do artigo 149.1.18.a da Constitución Española.
II
Os profesionais sanitarios e demais colectivos de persoal que prestan os seus
servizos nos centros e institucións sanitarias da Seguridade Social tiveron
historicamente no Estado español unha regulación específica. Esa regulación
propia identificouse coa expresión "persoal estatutario" que deriva directamente
da denominación dos tres estatutos de persoal -o estatuto de persoal médico, o
estatuto de persoal sanitario non facultativo e o estatuto de persoal non
sanitario- de tales centros e institucións.
A necesidade de manter unha regulación especial para o persoal dos servizos
sanitarios foi apreciada, e reiteradamente declarada, polas normas reguladoras
do persoal dos servizos públicos. Asi, a Lei 30/1984, do 2 de agosto, de Medidas
para a Reforma da Función Pública, mantivo vixente na súa totalidade o réxime
estatutario deste persoal, determinando, na súa disposición transitoria cuarta,
que sería obxecto dunha lexislación especial.
Así mesmo, a Lei Xeral de Sanidade, no seu artigo 84, estableceu que un estatuto
marco regularía a normativa básica aplicábel ao persoal estatutario en todos os
servizos de saúde, normas básicas específicas e diferenciadas das xerais dos
funcionarios públicos.
A conveniencia dunha normativa propia para este persoal deriva da necesidade de
que o seu réxime xurídico se adapte ás específicas características do exercicio
das profesións sanitarias e do servizo sanitario-asistencial, así como ás
peculiaridades organizativas do Sistema Nacional de Saúde.
Este último aspecto, a adecuación do estatuto marco aos peculiares principios
organizativos do Sistema Nacional de Saúde merece ser resaltado por canto
constitúe unha das pezas angulares da nova regulación do persoal.
O Sistema Nacional de Saúde é un modelo organizativo especial, que só existe no
ámbito dos servizos sanitarios públicos, que crea e configura a Lei Xeral de
Sanidade como medio de adaptación de tales servizos á organización política e
territorial española, e que se concibe como o conxunto dos diferentes servizos
de saúde cun funcionamento harmónico e coordinado.
Iso, xunto ao elevado valor social e político que nun Estado constitucionalmente
tipificado como social e democrático de dereito ten o ben saúde, motivou que
nestes xa máis de 12 anos de existEncia do Sistema Nacional de Saúde se
producisen numerosas análises, informes e propostas tendentes á súa
consolidación, modernización e mellora.
O máis salientábeis deles constitúeo o Acordo Parlamentario para a Consolidación
e Modernización do Sistema Nacional de Saúde, aprobado polo Pleno do Congreso
dos Deputados o día 18 de decembro de 1997, no que no seu apartado 10 se
considera imprescindíbel o establecemento dun novo modelo de relacións laborais
para o persoal estatutario dos servizos de saúde, a través dun estatuto marco
que tería que desempeñar un papel nuclear como elemento impulsor da dinámica de
evolución, desenvolvemento e consolidación do noso Sistema Nacional de Saúde.
O propio Congreso dos Deputados sinalou as liñas mestras desa nova regulación e
marcou os seus obxectivos xerais. Entre eles cómpre destacar os de incrementar a
motivación dos profesionais e o seu compromiso coa xestión, o establecemento dun
adecuado sistema de incentivos, a desburocratización e flexibilización das
relacións profesionais, a descentralización dos procesos de selección e de
promoción profesional, a personalización das condicións de traballo,
especialmente no relativo a retribucións e niveis de dedicación ou a adecuación
das dotacións de persoal ás necesidades efectivas dos centros, a través dunha
normativa específica de carácter básico para este persoal, con respecto tanto
das competencias para o seu desenvolvemento polas comunidades autónomas como do
obxectivo global de impulsar a autonomía de xestión dos servizos, centros e
institucións.
Por iso, e de acordo coas previsións do artigo 149.1.18.a da Constitución
Española, as normas desta lei constitúen as bases do réxime estatutario deste
persoal dos servizos de saúde.
Así, o Estatuto Marco derroga o réxime estatutario configurado polos tres
estatutos de persoal -todos eles preconstitucionais- e polas disposicións que os
modificaron, complementaron ou desenvolveron, substituíndoo polo marco básico
que compón o propio estatuto e polas disposicións que, no ámbito de cada
Administración pública, desenvolvan tal marco básico e xeral.
III
O contido da lei estrutúrase en 14 capítulos, a través dos cales se regulan os
aspectos xerais e básicos das diferentes materias que compoñen o réxime xurídico
do persoal estatutario.
No capítulo I establécese con nitidez o carácter funcionarial da relación
estatutaria, sen prexuízo das súas peculiaridades especiais, que se sinalan na
propia lei e que deberán ser desenvolvidas en cada unha das comunidades
autónomas respecto do seu propio persoal. Os criterios para a clasificación do
persoal estatutario, baseados nas funcións a desenvolver e nos niveis de
titulación, figuran no seu capítulo II, que tamén regula a figura do persoal
temporal, a importancia e necesidade do cal no sector sanitario deriva da
esixencia de manter permanente e constantemente en funcionamento os distintos
centros e institucións.
O capítulo III enumera os mecanismos de ordenación e planificación do persoal de
cada un dos servizos de saúde, entre os que cómpre destacar a existencia de
rexistros de persoal que se integrarán no Sistema de Información Sanitaria que
establece a Lei de Cohesión e Calidade do Sistema Nacional de Saúde.
Os requisitos e condicións para a adquisición da condición de persoal
estatutario, os supostos da súa perda, a provisión de prazas, a selección de
persoal e a promoción interna regúlanse nos capítulos V e VI da lei, e no
capítulo IV enuméranse os dereitos e deberes deste persoal, determinados desde a
perspectiva da esencial función de protección da saúde que desempeñan.
O principio de libre circulación e a posibilidade de mobilidade do persoal en
todo o Sistema Nacional de Saúde, conságrase no capítulo VII. Esta mobilidade
xeral, básica para dotar ao Sistema Nacional de Saúde de cohesión e
coordinación, é tamén un mecanismo para o desenvolvemento do persoal, que se
complementa coa regulación da carreira que se contén no capítulo VIII e co
réxime retributivo que se fixa no capítulo IX.
IV
Consideración especial merece a sección 1a do capítulo X, pois nela
lévase a cabo a transposición ao sector sanitario de dúas directivas da
Comunidade Europea relativas á protección da seguridade e saúde dos
traballadores a través da regulación dos tempos de traballo e do réxime de
descansos, as Directivas 93/104/CE do Consello, do 23 de novembro de 1993, e
2000/34/CE do Parlamento Europeo e do Consello, do 22 de xuño de 2000.
Para a transposición das ditas directivas tívose especialmente presente, como
non podía ser doutro xeito, que a Constitución Española, ao proclamar no seu
artigo 43.1 o dereito á protección da saúde, vén a recoñecer a especial
importancia que, tanto a nivel individual como familiar e social, teñen as
prestacións de carácter sanitario. O apartado 2 do mesmo precepto constitucional
encárgalles aos poderes públicos a organización e tutela da saúde pública, a
través de medidas preventivas e das prestacións e servizos necesarios, o que
determina que un elevado número dos centros e establecementos nos que tales
prestacións e servizos se desenvolven deban permanecer en funcionamento de
maneira constante e continuada. Tales centros e establecementos deberon adoptar,
polo tanto, un modelo de organización funcional específico, directamente
orientado a poder atender, en calquera momento, as demandas de prestación
sanitaria que se poidan producir.
Tamén a Constitución, no seu artigo 40.2, asigna aos poderes públicas a función
de velar pola seguridade e hixiene no traballo, e establece que garantirán o
descanso necesario mediante a limitación da xornada laboral e as vacacións
periódicas retribuídas.
A articulación coordinada de ambas as previsións constitucionais debe supor que
as necesarias peculiaridades do modelo de organización dos centros e
establecementos sanitarios non impliquen un detrimento das esixencias de
protección da seguridade e da saúde laboral dos seus traballadores. Por iso,
resulta conveniente regular mediante esta norma legal as condicións xerais que,
garantindo o adecuado nivel de protección no relativo ao tempo de traballo e os
descansos do persoal, garantan así mesmo que os centros e establecementos poidan
ofrecer, de forma permanente e continuada, os seus servizos aos cidadáns.
Tales condicións xerais deben asegurar un réxime común, aplicábel con carácter
xeral aos diferentes centros e establecementos sanitarios, co fin de garantir o
funcionamento harmónico e homoxéneo de todos os servizos de saúde.
Entre as características xerais que esta lei sinala, cómpre citar a fixación
duns límites máximos para a duración da xornada ordinaria de traballo, así como
para a duración conxunta desta e da xornada complementaria que resulte necesario
realizar para atender ao funcionamento permanente dos centros sanitarios. A lei
sinala tamén os tempos mínimos de descanso diario e semanal, articulando réximes
de descanso alternativo para os supostos nos que a necesaria prestación
continuada de servizos impida o seu disfrute nos períodos sinalados.
V
Esta lei complétase coa regulación das situacións do persoal, o réxime
disciplinario, as incompatibilidades e os sistemas de representación do persoal,
de participación e de negociación colectiva nos seus capítulos XI a XIV, con
previsións específicas en relación con situacións determinadas nas súas
disposicións adicionais, coas necesarias determinacións para a súa progresiva
aplicación nas disposicións transitorias, coa derrogación das normas afectadas
pola súa entrada en vigor e coas disposicións finais.
CAPÍTULO I
Normas xerais
sumario^
Artigo 1. Obxecto.
Esta lei ten por obxecto establecer as bases reguladoras da relación
funcionarial especial do persoal estatutario dos servizos de saúde que conforman
o Sistema Nacional de Saúde, a través do Estatuto Marco do dito persoal.
Artigo 2. Ámbito de aplicación.
1. Esta lei é aplicábel ao persoal estatutario que desempeña a súa función nos
centros e institucións sanitarias dos servizos de saúde das comunidades
autónomas ou nos centros e servizos sanitarios da Administración Xeral do
Estado.
2. No non previsto nesta lei, nas normas a que se refire o artigo seguinte, ou
nos pactos ou acordos regulados no capítulo XIV, serán aplicábeis ao persoal
estatutario as disposicións e principios xerais sobre función pública da
Administración correspondente.
3. O previsto nesta lei será de aplicación ao persoal sanitario funcionario e ao
persoal sanitario laboral que preste servizos nos centros do Sistema Nacional de
Saúde xestionados directamente por entidades creadas polas distintas comunidades
autónomas para acoller os medios e recursos humanos e materiais procedentes dos
procesos de transferencias do Insalud, en todo aquilo que non se opoña á súa
normativa específica de aplicación e se así o prevén as disposicións aplicábeis
ao persoal funcionario ou os convenios colectivos aplicábeis ao persoal laboral
de cada comunidade autónoma.
Artigo 3. Normas sobre persoal estatutario.
En desenvolvemento da normativa básica contida nesta lei, o Estado e as
comunidades autónomas, no ámbito das súas respectivas competencias, aprobarán os
estatutos e as demais normas aplicábeis ao persoal estatutario de cada servizo
de saúde.
Para a elaboración das ditas normas, con propostas que serán obxecto de
negociación nas mesas correspondentes nos termos establecidos no capítulo III da
Lei 9/1987, do 12 de xuño, de órganos de representación, determinación das
condicións de traballo e participación do persoal ao servizo das Administracións
públicas, os órganos en cada caso competentes tomarán en consideración os
principios xerais establecidos no artigo seguinte, as peculiaridades propias do
exercicio das profesións sanitarias, e as características organizativas de cada
servizo de saúde e dos seus diferentes centros e institucións.
Artigo 4. Principios e criterios de ordenación do réxime estatutario.
A ordenación do réxime do persoal estatutario dos servizos de saúde réxese polos
seguintes principios e criterios:
a) Sometimento pleno á lei e o dereito.
b) Igualdade, mérito, capacidade e publicidade no acceso á condición de persoal
estatutario.
c) Estabilidade no emprego e no mantemento da condición de persoal estatutario
fixo.
d) Libre circulación do persoal estatutario no conxunto do Sistema Nacional de
Saúde.
e) Responsabilidade no exercicio profesional e obxectividade como garantías da
competencia e imparcialidade no desempeño das funcións.
f) Planificación eficiente das necesidades de recursos e programación periódica
das convocatorias.
g) Integración no réxime organizativo e funcional do servizo de saúde e dos seus
centros e institucións.
h) Incorporación dos valores de integridade, neutralidade, transparencia na
xestión, deontoloxía e servizo ao interese público e aos cidadáns, tanto na
actuación profesional como nas relacións cos usuarios.
i) Dedicación prioritaria ao servizo público e transparencia dos intereses e
actividades privadas como garantía da dita preferencia.
j) Coordinación, cooperación e mutua información entre as Administracións
sanitarias públicas.
k) Participación das organizacións sindicais na determinación das condicións de
traballo, a través da negociación nas mesas correspondentes.
CAPÍTULO II
Clasificación do persoal estatutario
sumario^
Artigo 5. Criterios de clasificación do persoal estatutario.
O persoal estatutario dos servizos de saúde clasifícase atendendo á función
desenvolvida, ao nivel do título esixido para o ingreso e ao tipo do seu
nomeamento.
Artigo 6. Persoal estatutario sanitario.
1. É persoal estatutario sanitario o que posúe esta condición en virtude de
nomeamento expedido para o exercicio dunha profesión ou especialidade sanitaria.
2. Atendendo ao nivel académico do título esixido para o ingreso, o persoal
estatutario sanitario clasifícase da seguinte forma:
a) Persoal de formación universitaria: quen posúe a condición de persoal
estatutario en virtude de nomeamento expedido para o exercicio dunha profesión
sanitaria que esixa unha concreta titulación de carácter universitario, ou un
título de tal carácter acompañado dun título de especialista. Este persoal
divídese en:
1. Licenciados con título de especialista en Ciencias da Saúde.
2. Licenciados sanitarios.
3. Diplomados con título de Especialista en Ciencias da Saúde.
4. Diplomados sanitarios.
b) Persoal de formación profesional: quen posúe a condición de persoal
estatutario en virtude de nomeamento expedido para o exercicio de profesións
actividades profesionais sanitarias, cando se esixa unha concreta titulación de
formación profesional. Este persoal divídese en:
1. Técnicos superiores.
2. Técnicos.
Artigo 7. Persoal estatutario de xestión e servizos.
1. É persoal estatutario de xestión e servizos quen posúe tal condición en
virtude de nomeamento expedido para o desempeño de funcións de xestión para o
desenvolvemento de profesións ou oficios que non teñan carácter sanitario.
2. A clasificación do persoal estatutario de xestión e servizos efectúase, en
función do título esixido para o ingreso, da seguinte forma:
a) Persoal de formación universitaria. Atendendo ao nivel do título requirido,
este persoal divídese en:
1. Licenciados universitarios ou persoal con título equivalente.
2. Diplomados universitarios ou persoal con título equivalente.
b) Persoal de formación profesional. Atendendo ao nivel do título requirido,
este persoal divídese en:
1. Técnicos superiores ou persoal con título equivalente.
2. Técnicos ou persoal con título equivalente.
c) Outro persoal: categorías nas que se esixe certificación acreditativa dos
anos cursados e das cualificacións obtidas na Educación Secundaria Obrigatoria,
ou título ou certificado equivalente.
Artigo 8. Persoal estatutario fixo.
É persoal estatutario fixo o que, unha vez superado o correspondente proceso
selectivo, obtén un nomeamento para o desempeño con carácter permanente das
funcións que de tal nomeamento se deriven.
Artigo 9. Persoal estatutario temporal.
1. Por razóns de necesidade, de urxencia ou para o desenvolvemento de programas
de carácter temporal, conxuntural ou extraordinario, os servizos de saúde
poderán nomear persoal estatutario temporal.
Os nomeamentos de persoal estatutario temporal poderán ser de interinidade, de
carácter eventual ou de substitución.
2. O nomeamento de carácter interino expedirase para o desempeño dunha praza
vacante dos centros e servizos de saúde, cando sexa necesario atender as
correspondentes funcións.
Acordarase o cesamento do persoal estatutario interino cando se incorpore
persoal fixo, polo procedemento legal ou regulamentariamente establecido, á
praza que desempeñe, así como cando a dita praza resulte amortizada.
3. O nomeamento de carácter eventual expedirase nos seguintes supostos:
a) Cando se trate da prestación de servizos determinados de natureza temporal,
conxuntural ou extraordinaria.
b) Cando sexa necesario para garantir o funcionamento permanente e continuado
dos centros sanitarios.
c) Para a prestación de servizos complementarios dunha redución de xornada
ordinaria.
Acordarase o cesamento do persoal estatutario eventual cando se produza a causa
ou venza o prazo que expresamente se determine no seu nomeamento, así como cando
se supriman as funcións que no seu día o motivaron.
Se se realizasen máis de dous nomeamentos para a prestación dos mesmos servizos
por un período acumulado de 12 ou máis meses nun período de dous anos, procederá
o estudo das causas que o motivaron, para avaliar, se é o caso, se procede a
creación dunha praza estrutural no cadro de persoal do centro.
4. O nomeamento de substitución expedirase cando resulte necesario atender as
funcións de persoal fixo ou temporal, durante os períodos de vacacións, permisos
e demais ausencias de carácter temporal que comporten a reserva da praza.
Acordarase o cesamento do persoal estatutario substituto cando se reincorpore a
persoa á que substitúa, así como cando esta perda o seu dereito á
reincorporación á mesma praza ou función.
5. Ao persoal estatutario temporal seralle aplicábel, en canto sexa adecuado á
natureza da súa condición, o réxime xeral do persoal estatutario fixo.
CAPÍTULO III
Planificación e ordenación do persoal
sumario^
Artigo 10. Principios xerais.
1. A Comisión de Recursos Humanos do Sistema Nacional de Saúde desenvolverá as
actividades de planificación, deseño de programas de formación e modernización
dos recursos humanos do Sistema Nacional de Saúde.
2. O Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde, como principal
instrumento de configuración e cohesión do Sistema Nacional de Saúde, coñecerá,
debaterá e, se é o caso, emitirá recomendacións sobre os criterios para a
coordinación da política de recursos humanos do Sistema Nacional de Saúde.
Artigo 11. Foro Marco para o Diálogo Social.
1. O Foro Marco para o Diálogo Social ten como obxectivo constituír o ámbito de
diálogo e información de carácter laboral, así como promover o desenvolvemento
harmónico dos recursos humanos do Sistema Nacional de Saúde.
2. O Foro Marco para o Diálogo Social, no que estarán representadas as
organizacións sindicais máis representativas do sector sanitario, depende da
Comisión de Recursos Humanos do Sistema Nacional de Saúde, á que prestará apoio
e asesoramento en todas as funcións de coordinación das políticas de recursos
humanos que nesta lei se encargan á citada comisión.
3. O Foro Marco para o Diálogo Social deberá ser informado dos acordos das mesas
sectoriais do sector sanitario, así como dos das mesas xerais que afecten ao
dito sector.
4. O Ministerio de Sanidade e Consumo constituirá un ámbito de negociación, para
o cal convocará as organizacións sindicais representadas no Foro Marco para o
Diálogo Social a fin de negociar os contidos da normativa básica relativa ao
persoal estatutario dos servizos de saúde que o dito ministerio puidese
elaborar, cando tales contidos se refiran ás materias previstas no artigo 32 da
Lei 9/1987, do 12 de xuño, de órganos de representación, determinación das
condicións de traballo e participación do persoal ao servizo das Administracións
públicas, en todo aquilo que non afecte ás competencias das comunidades
autónomas e sen prexuízo dos asuntos atribuídos á Mesa Xeral de Negociación da
Administración Xeral do Estado, incluíndo aqueles aspetos relacionados coa
relación laboral especial de residencia que o Goberno regulará por real decreto
de acordo coas normas das Comunidades Europeas e no que se establecerán as
peculiaridades da duración da xornada de traballo e réxime de descansos deste
persoal en formación.
Para tales efectos, e de acordo co previsto no artigo 31.3 da Lei 9/1987, do 12
de xuño, estas reunións poderán ser convocadas por decisión do ministerio, por
acordo entre este e as organizacións sindicais, e por solicitude de todas as
organizacións sindicais presentes no Foro Marco, realizándose, cando menos, unha
ao ano.
Artigo 12. Planificación de recursos humanos.
1. A planificación dos recursos humanos nos servizos de saúde estará orientada
ao seu adecuado dimensionamento, distribución, estabilidade, desenvolvemento,
formación e capacitación, co fin de mellorar a calidade, eficacia e eficiencia
dos servizos.
2. No ámbito de cada servizo de saúde, e previa negociación nas mesas
correspondentes, adoptaranse as medidas necesarias para a planificación
eficiente das necesidades de persoal e situacións administrativas derivadas da
reasignación de efectivos, e para a programación periódica das convocatorias de
selección, promoción interna e mobilidade.
3. Os cambios na distribución ou necesidades de persoal que se deriven de
reordenacións funcionais, organizativas ou asistenciais articularanse de
conformidade coas normas aplicábeis en cada servizo de saúde.
En todo caso, o persoal poderá ser adscrito aos centros ou unidades situados
dentro do ámbito que no seu nomeamento se precise.
Artigo 13. Plans de ordenación de recursos humanos.
1. Os plans de ordenación de recursos humanos constitúen o instrumento básico de
planificación global dos mesmos dentro do servizo de saúde ou no ámbito que
nestes se precise. Especificarán os obxectivos a conseguir en materia de persoal
e os efectivos e a estrutura de recursos humanos que se consideren adecuados
para cumprir tales obxectivos. Así mesmo, poderán establecer as medidas
necesarias para conseguir a dita estrutura, especialmente en materia de
cuantificación de recursos, programación do acceso, mobilidade xeográfica e
funcional e promoción e reclasificación profesional.
2. Os plans de ordenación de recursos humanos aprobaranse e publicaránse ou, se
é o caso, notificaranse, na forma en que en cada servizo de saúde se determine.
Serán previamente obxecto de negociación nas mesas correspondentes.
Artigo 14. Ordenación do persoal estatutario.
1. De acordo co criterio de agrupación unitaria das funcións, competencias e
aptitudes profesionais, das titulacións e dos contidos específicos da función a
desenvolver, os servizos de saúde establecerán as diferentes categorías ou
grupos profesionais existentes no seu ámbito.
2. A integración do persoal estatutario nas distintas institucións ou centros
realizarase mediante a súa incorporación a unha praza, posto de traballo ou
función.
No ámbito de cada servizo de saúde, atendendo ás características da súa
organización sanitaria e previa negociación nas mesas correspondentes,
estableceranse os sistemas de agrupamento e enumeración dos ditos postos ou
prazas.
Artigo 15. Creación, modificación e supresión de categorías.
1. No ámbito de cada servizo de saúde estableceranse, modificaranse ou
suprimiranse as categorías de persoal estatutario de acordo coas previsións do
capítulo XIV e, se é o caso, do artigo 13 desta lei.
2. Os servizos de saúde comunicarán ao Ministerio de Sanidade e Consumo as
categorías de persoal estatutario existentes neste, así como a súa modificación
ou supresión e a creación de novas categorías, a fin de proceder, se é o caso, á
súa homologación conforme ao previsto no artigo 37.1.
Artigo 16. Rexistros de persoal.
1. Como instrumento básico para a planificación dos recursos humanos, os
servizos de saúde establecerán rexistros de persoal nos que se inscribirá a quen
preste servizos nos respectivos centros e institucións sanitarios, nos termos en
que en cada servizo de saúde se determine.
2. O Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde acordará os
requisitos e procedementos para posibilitar o tratamento conxunto e a
utilización recíproca da información contida nos rexistros de persoal dos
servizos de saúde, que se integrarán no Sistema de Información Sanitaria do
Sistema Nacional de Saúde.
CAPÍTULO IV
Dereitos e deberes
sumario^
Artigo 17. Dereitos individuais.
1. O persoal estatutario dos servizos de saúde posúe os seguintes dereitos:
a) Á estabilidade no emprego e ao exercicio ou desempeño efectivo da profesión
ou funcións que correspondan ao seu nomeamento.
b) Á percepción puntual das retribucións e indemnizacións por razón do servizo
en cada caso establecidas.
c) Á formación continuada adecuada á función desempeñada e ao recoñecemento da
súa cualificación profesional en relación ás ditas funcións.
d) A recibir protección eficaz en materia de seguridade e saúde no traballo, así
como sobre riscos xerais no centro sanitario ou derivados do traballo habitual,
e á información e formación específica nesta materia conforme ao disposto na Lei
31/1995, do 8 de novembro, de Prevención de Riscos Laborais.
e) Á mobilidade voluntaria, promoción interna e desenvolvemento profesional, na
forma en que prevexan as disposicións en cada caso aplicábeis.
f) A que sexa respectada a súa dignidade e intimidade persoal no traballo e a
ser tratado con corrección, consideración e respecto polos seus xefes e
superiores, os seus compañeiros e os seus subordinados.
g) Ao descanso necesario, mediante a limitación da xornada, as vacacións
periódicas retribuídas e permisos nos termos que se establezan.
h) A recibir asistencia e protección das Administracións públicas e servizos de
saúde no exercicio da súa profesión ou no desempeño das súas funcións.
i) Ao encadramento no réxime Xeral da Seguridade Social, cos dereitos e obrigas
que de conservan.
j) A ser informado das funcións, tarefas, cometidos, programación funcional e
obxectivos asignados á súa unidade, centro ou institución, e dos sistemas
establecidos para a avaliación do cumprimento destes.
k) Á non discriminación por razón de nacemento, raza, sexo, relixión, opinión,
orientación sexual ou calquera outra condición ou circunstancia persoal ou
social.
l) Á xubilación nos termos e condicións establecidas nas normas en cada caso
aplicábeis.
m) Á acción social nos termos e ámbitos subxectivos que se determinen nas
normas, acordos ou convenios aplicábeis.
2. O réxime de dereitos establecido no apartado anterior será aplicábel ao
persoal temporal, na medida en que a natureza do dereito o permita.
Artigo 18. Dereitos colectivos.
O persoal estatutario posúe, nos termos establecidos na Constitución e na
lexislación especificamente aplicábel, os seguintes dereitos colectivos:
a) Á libre sindicación.
b) Á actividade sindical.
c) Á folga, garantíndose en todo caso o mantemento dos servizos que resulten
esenciais para a atención sanitaria á povoación.
d) Á negociación colectiva, representación e participación na determinación das
condicións de traballo.
e) Á reunión.
f) A dispor de servizos de prevención e de órganos representativos en materia de
seguridade laboral.
Artigo 19. Deberes.
O persoal estatutario dos servizos de saúde vén obrigado a:
a) Respectar a Constitución, o Estatuto de Autonomía correspondente e o resto do
ordenamento xurídico.
b) Exercer a profesión ou desenvolver o conxunto das funcións que correspondan
ao seu nomeamento, praza ou posto de traballo con lealdade, eficacia e con
observancia dos principios técnicos, científicos, éticos e deontolóxicos que
sexan aplicábeis.
c) Manter debidamente actualizados os coñecementos e aptitudes necesarios para o
correcto exercicio da profesión ou para o desenvolvemento das funcións que
correspondan ao seu nomeamento, para fin das cales os centros sanitarios
facilitarán o desenvolvemento de actividades de formación continuada.
d) Cumprir con dilixencia as instrucións recibidas dos seus superiores
xerárquicos en relación coas funcións propias do seu nomeamento, e colaborar
leal e activamente no traballo en equipo.
e) Participar e colaborar, no nivel que corresponda en función da súa categoría
profesional, na fixación e consecución dos obxectivos cuantitativos e
cualitativos asignados á institución, centro ou unidade na que preste servizos.
f) Prestar colaboración profesional cando así sexa requirida polas autoridades
como consecuencia da adopción de medidas especiais por razóns de urxencia ou
necesidade.
g) Cumprir o réxime de horarios e xornada, atendendo á cobertura das xornadas
complementarias que se establecesen para garantir de forma permanente o
funcionamento das institucións, centros e servizos.
h) Informar debidamente, de acordo coas normas e procedementos aplicábeis en
cada caso e dentro do ámbito das súas competencias, aos usuarios e pacientes
sobre o seu proceso asistencial e sobre os servizos dispoñíbeis.
i) Respectar a dignidade e intimidade persoal dos usuarios dos servizos de
saúde, a súa libre disposición nas decisións que lle concernen e o resto dos
dereitos que lles recoñecen as disposicións aplicábeis, así como a non realizar
discriminación ningunha por motivos de nacemento, raza, sexo, relixión, opinión
ou calquera outra circunstancia persoal ou social, incluíndo a condición en
virtude da cal os usuarios dos centros e institucións sanitarias accedan a
estes.
j) Manter a debida reserva e confidencialidade da información e documentación
relativa aos centros sanitarios e aos usuarios obtida, ou á que teña acceso, no
exercicio das súas funcións.
k) Utilizar os medios, instrumental e instalacións dos servizos de saúde en
beneficio do paciente, con criterios de eficiencia, e evitar o seu uso ilexítimo
en beneficio propio ou de terceiras persoas.
l) Encher os rexistros, informes e demais documentación clínica ou
administrativa establecidos na correspondente institución, centro ou servizo de
saúde.
m) Cumprir as normas relativas á seguridade e saúde no traballo, así como as
disposicións adoptadas no centro sanitario en relación con esta materia.
n) Cumprir o réxime sobre incompatibilidades.
ñ) Ser identificados polo seu nome e categoría profesional polos usuarios do
Sistema Nacional de Saúde.
CAPÍTULO V
Adquisición e perda da condición de persoal estatutario fixo
sumario^
Artigo 20. Adquisición da condición de persoal estatutario fixo.
1. A condición de persoal estatutario fixo adquírese polo cumprimento sucesivo
dos seguintes requisitos:
a) Superación das probas de selección.
b) Nomeamento conferido polo órgano competente.
c) Incorporación, previo cumprimento dos requisitos formais en cada caso
establecidos, a unha praza do servizo, institución ou centro que corresponda no
prazo determinado na convocatoria.
2. Para efectos do disposto no parágrafo b) do apartado anterior, non poderán
ser nomeados, e quedarán sen efecto as súas actuacións, quen non acredite, unha
vez superado o proceso selectivo, que reúne os requisitos e condicións esixidos
na convocatoria.
3. A falta de incorporación ao servizo, institución ou centro dentro do prazo,
cando sexa imputábel ao interesado e non obedeza a causas xustificadas,
producirá o decaemento do seu dereito a obter a condición de persoal estatutario
fixo como consecuencia dese concreto proceso selectivo.
Artigo 21. Perda da condición de persoal estatutario fixo.
Son causas de extinción da condición de persoal estatutario fixo:
a) A renuncia.
b) A perda da nacionalidade tomada en consideración para o nomeamento.
c) A sanción disciplinaria firme de separación do servizo.
d) A pena principal ou accesoria de inhabilitación absoluta e, se é o caso, o
especial para emprego ou cargo público ou para o exercicio da correspondente
profesión.
e) A xubilación.
f) A incapacidade permanente, nos termos previstos nesta lei.
Artigo 22. Renuncia.
1. A renuncia á condición de persoal estatutario ten o carácter de acto
voluntario e deberá ser solicitada polo interesado cunha antelación mínima de 15
días á data en que se desexe facer efectiva. A renuncia será aceptada no dito
prazo, salvo que o interesado estea suxeito a expediente disciplinario ou fose
ditado contra el auto de procesamento ou de apertura de xuízo oral pola presunta
comisión dun delito no exercicio das súas funcións.
2. A renuncia á condición de persoal estatutario non inhabilita para obter
novamente a dita condición a través dos procedementos de selección establecidos.
Artigo 23. Perda da nacionalidade.
A perda da nacionalidade española, ou da doutro Estado tomada en consideración
para o nomeamento, determina a perda da condición de persoal estatutario, salvo
que simultaneamente se adquira a nacionalidade doutro Estado que outorgue o
dereito a acceder a tal condición.
Artigo 24. Sanción de separación do servizo.
A sanción disciplinaria de separación do servizo, cando adquira carácter firme,
supón a perda da condición de persoal estatutario.
Artigo 25. Penas de inhabilitación absoluta ou especial.
A pena de inhabilitación absoluta, cando adquirise firmeza, produce a perda da
condición de persoal estatutario. Igual efecto terá a pena de inhabilitación
especial para emprego ou cargo público se afecta ao correspondente nomeamento.
Suporá a perda da condición de persoal estatutario a pena de inhabilitación
especial para a correspondente profesión, sempre que esta exceda de seis anos.
Artigo 26. Xubilación.
1. A xubilación pode ser forzosa ou voluntaria.
2. A xubilación forzosa declararase ao cumprir o interesado a idade de 65 anos.
Non obstante, o interesado poderá solicitar voluntariamente prolongar a súa
permanencia en servizo activo até cumprir, como máximo, os 70 anos de idade,
sempre que quede acreditado que reúne a capacidade funcional necesaria para
exercer a profesión ou desenvolver as actividades correspondentes ao seu
nomeamento. Esta prolongación deberá ser autorizada polo servizo de saúde
correspondente, en función das necesidades da organización articuladas no marco
dos plans de ordenación de recursos humanos.
3. Procederá a prórroga no servizo activo, a instancia do interesado, cando, no
momento de cumprir a idade de xubilación forzosa, lle resten seis anos ou menos
de cotización para causar pensión de xubilación.
Esta prórroga non poderá prolongarse máis alá do día en que o interesado
complete o tempo de cotización necesario para causar pensión de xubilación, sexa
cal sexa o importe desta, e a súa concesión estará supeditada a que quede
acreditado que reúne a capacidade funcional necesaria para exercer a profesión
ou desenvolver as actividades correspondentes ao seu nomeamento.
4. Poderá optar á xubilación voluntaria, total ou parcial, o persoal estatutario
que reúna os requisitos establecidos na lexislación de Seguridade Social.
Os órganos competentes das comunidades autónomas poderán establecer mecanismos
para o persoal estatutario que se acolla a esta xubilación como consecuencia dun
plan de ordenación de recursos humanos.
|