|
REAL DECRETO 783/2001, do 6 de xullo, polo que se aproba o
Regulamento sobre protección sanitaria contra RADIACIÓNS IONIZANTES.
Sumario
Artigo único. Regulamento sobre protección sanitaria contra radiacións
ionizantes.
Disposición derrogatoria única. Derrogación normativa.
Disposición final primeira. Habilitación competencial.
Disposición final segunda. Desenvolvemento dos preceptos.
Disposición final terceira. Entrada en vigor.
REGULAMENTO
SOBRE PROTECCIÓN SANITARIA CONTRA AS RADIACIÓNS IONIZANTES
TÍTULO I. Disposicións xerais
CAPÍTULO I. Obxecto e ámbito de aplicación
CAPÍTULO I. Principios xerais
CAPÍTULO ÚNICO. Estimación de dose efectivas e equivalentes
TÍTULO IV. Principios fundamentais de protección operacional dos traballadores
expostos, persoas en formación e estudiantes para a execución das prácticas
CAPÍTULO I. Protección operacional dos traballadores expostos
SECCIÓN 1. CLASIFICACIÓN E DELIMITACIÓN DE ZONAS
SECCIÓN IV. AVALIACIÓN E APLICACIÓN DE MEDIDAS DE PROTECCIÓN RADIOACTIVA.
CAPÍTULO III. Avaliación da exposición
SECCIÓN I. VIXILANCIA DO AMBIENTE DE TRABALLO
SECCIÓN II. VIXILANCIA INDIVIDUAL
SECCIÓN III. REXISTRO E NOTIFICACIÓN DE RESULTADOS
CAPÍTULO IV. Vixilancia sanitaria dos traballadores expostos
SECCIÓN
I. VIXILANCIA SANITARIA DOS TRABALLADORES EXPOSTOS
SECCIÓN II. VIXILANCIA ESPECIAL DOS TRABALLADORES EXPOSTOS
SECCIÓN III. RECURSOS
CAPÍTULO V. Normas de protección para persoas en formación e estudiantes
TÍTULO V. Protección radiolóxica da poboación en circunstancias normais.
CAPÍTULO ÚNICO. Medidas fundamentais de vixilancia
TÍTULO VI. Intervencións
CAPÍTULO I.
Principios xerais
CAPÍTULO II. Intervención en caso de emerxencia radiolóxica
CAPÍTULO III. Intervención en caso
de exposición perdurable
TÍTULO VII.
Fontes naturais de radiación
CAPÍTULO ÚNICO. Incremento significativo da exposición debida a fontes naturais
de radiación
TÍTULO VIII. Inspección
CAPÍTULO
ÚNICO. Réxime de inspección e obrigas do titular.
TÍTULO IX. Réxime sancionador
CAPÍTULO ÚNICO. Réxime sancionador
Disposicións
adicionais
Disposicións
transitorias
(BOE do 26 de xullo de 2001)
O artigo 2.b) do Tratado
constitutivo da Comunidade Europea
da Enerxía Atómica (EURATOM) dispón que a Comunidade deberá establecer normas
uniformes de protección sanitaria dos traballadores e da poboación contra os
riscos que resulten das radiacións ionizantes, dirixidas a sinalas as dose
máximas admisibles que sexan compatibles cunha seguridade adecuada, os niveis de
contaminación máximos admisibles e os principios fundamentais da vixilancia
sanitaria dos traballadores.
En consecuencia, emanaron do
Consello sucesivas disposicións de obrigado cumprimento para os Estados membros,
entre as que se poden citar a Directiva 80/836/EURATOM e a Directiva
84/467/EURATOM, que establecen normas básicas de protección sanitaria da
poboación e os traballadores contra os riscos derivados das radiacións
ionizantes, completadas por outras medidas de acompañamento contidas na
Directiva 84/466/EURATOM, sobre medidas fundamentais de protección radiolóxica
das persoas sometidas a exames e tratamentos médicos, ou na Directiva
90/641/EURATOM, relativa á protección operacional dos traballadores exteriores
con risco de exposición a radiacións ionizantes por intervención en zona
controlada.
Neste sentido, o actual Real Decreto 53/1992, do 24 de xaneiro, polo que se
aproba o Regulamento de protección sanitaria contra radiacións ionizantes,
operou en España a transposición das
citadas directivas 80/836 e 84/467, de EURATOM, ao tempo que permitía aclarar,
desenvolver e completar o disposto no capitulo VI da Lei 25/1964, do 29 de
abril, sobre Enerxía Nuclear, constituíndo a norma básica en materia sanitaria
no sentido do artigo 149.1.16. da Constitución Española, en aplicación da
competencia exclusiva do Estado para dictar lexislación laboral segundo o artigo
149.1.7 da Carta Magna.
Posteriormente, debido ao considerable desenvolvemento nos coñecementos
científicos en relación coa protección radiolóxica, e baseándose nos novos
criterios recomendados na publicación número 60 da Comisión Internacional de
Protección Radiolóxica, aprobase, o 13 de maio de 1996, a Directiva
96/29/EURATOM, do Consello, pola que se establecen as normas básicas relativas á
protección sanitaria dos traballadores e da poboación contra os riscos que
resultan das radiacións ionizantes, que opera unha ampla revisión das Directivas
80/836/EURATOM e 84/467/EURATOM precedentes, adoptando criterios de estimación
de dose considerados razoables para protexer ás persoas, tanto nunha actividade
laboral como noutras situacións de exposición a radiación, incluíndo as que
supoñan exposición a fontes artificiais de radiación ou a fontes naturais de
radiación que supoñan incrementos significativos de dose, e contemplando
especificamente as intervencións debidas a unha emerxencia radiolóxica. Así
mesmo, a Directiva 84/466/EURATOM foi revisada pola Directiva 97/43/EURATOM,
relativa á protección da saúde fronte aos riscos derivados das radiacións
ionizantes en exposicións médicas.
O compromiso de cumprir o disposto no artigo 55 da citada Directiva
96/29/EURATOM, que impón a todos os Estados membros de EURATOM a obriga de
adoptar as medidas lexislativas, regulamentarias ou administrativas necesarias
para operar a súa transposición antes do 13 de maio de 2000, e por outra parte,
a necesidade de revisar o Regulamento de Protección Sanitaria de 1992, que
quedara incompleto, desfasado ou sen aplicación práctica polo transcurso do
tempo, fixeron necesario proceder a aprobar un novo texto regulamentario que,
xunto a outras disposicións que poidan incidir neste ámbito, contemple as normas
básicas de protección radiolóxica aplicables, dunha forma sistemática e baixo os
principios de xustificación, optimización e limitación de dose aos que alude
tamén a propia Directiva 96/29/EURATOM, e que derrogando o anterior Real Decreto
53/1992, do 24 de xaneiro, sobre protección sanitaria contra radiacións
ionizantes, constitúa, una vez máis, texto básico en materia sanitaria e
regulamentación estatal propia do ordenamento laboral, ao amparo dos artigos
149.1.16 e 149.1.7, respectivamente, da Constitución Española.
Mediante este novo Real Decreto realizase unha transposición da Directiva
96/29/EURATOM, aínda que non íntegra, xa que parte da mesma foi obxecto de
transposición no Real Decreto 1836/1999, do 3 de decembro, polo que se aproba o
Regulamento sobre instalacións nucleares e radioactivas.
Por último, cabe indicar que o proxecto da presente disposición foi comunicado á
Comisión da Unión Europea, de acordo co establecido no artigo 33 do Tratado
constitutivo da Comunidade Europea da Enerxía Atómica (EURATOM).
Na súa virtude, a proposta dos Ministros de Economía, do Interior, de Sanidade e
Consumo, de Traballo e Asuntos Sociais, e de Defensa, conforme á Regulamentación
proposta polo Consello de Seguridade Nuclear, oída a Comisión Nacional de
Seguridade e Saúde no traballo, de acordo co Consello de Estado e previa
deliberación do Consello de Ministros na súa reunión do día 6 de xullo de 2001.
DISPOÑO
Artigo único. Regulamento sobre protección sanitaria contra radiacións
ionizantes.
índice^
Apróbase o adxunto regulamento sobre protección sanitaria contra radiacións
ionizantes.
Disposición derrogatoria única. Derrogación normativa.
índice^
Queda derrogado o Real Decreto 53/1992, do 24 de xaneiro, polo que se aproba o
Regulamento sobre protección sanitaria contra radiacións ionizantes.
Disposición final primeira. Habilitación competencial.
índice^
O presente Regulamento díctase ao amparo do disposto no artigo 149.1.7 e 16. da Constitución.
Disposición final segunda. Desenvolvemento dos preceptos.
índice^
Os Ministros de Economía, do Interior, de Sanidade e Consumo, de Traballo e
Asuntos Sociais, e de Defensa, no ámbito das súas competencias, poderán dictar
as disposicións oportunas para o desenvolvemento e aplicación do presente
Regulamento.
O Consello de Seguridade Nuclear poderá dictar instruccións, circulares e guías
ou normas técnicas para facilitar a aplicación deste Regulamento.
Disposición final terceira. Entrada en vigor.
índice^
Este Real Decreto entrará en vigor o dia seguinte ao da súa publicación no
“Boletín Oficial do Estado”.
Dado en Madrid a 6 de xuño de 2001.
O Ministro da Presidencia
Juan José Lucas Giménez
Juan Carlos R.
REGULAMENTO SOBRE PROTECCIÓN SANITARIA
CONTRA AS RADIACIÓNS IONIZANTES
TÍTULO I. Disposicións xerais
CAPÍTULO I. Obxecto e ámbito de aplicación
índice^
Artigo 1. Obxecto.
1.
Este regulamento ten por obxecto establecer as normas relativas á
protección dos traballadores e dos membros do público contra os riscos que
resultan das radiacións ionizantes, de acordo coa Lei 25/1964, do 29 de abril,
sobre Enerxía Nuclear.
2.
Aos efectos deste Regulamento, utilizaranse as definicións contidas no
anexo 1.
Artigo 2. Ámbito de aplicación.
1.
O presente Regulamento aplicarase a todas as prácticas que impliquen un
risco derivado das radiacións ionizantes que procedan dunha fonte artificial, ou
ben, dunha fonte natural de radiación cando os radionucleidos naturais son ou
foran procesados polas súas propiedades radioactivas, fisionables ou fértiles, a
saber:
a)
A explotación de minerais radioactivos, a producción, tratamento,
manipulación, utilización, posesión, almacenamento, transporte, importación,
exportación, movemento intracomunitario e eliminación de sustancias
radioactivas.
b)
A operación de todo equipo eléctrico que emita radiacións ionizantes e
que conteña compoñentes que funcionen a unha diferencia de potencial superior a
5 KV.
c)
A comercialización de fontes radioactivas e a asistencia técnica de
equipos que incorporen fontes radioactivas ou sexan productores de radiacións
ionizantes.
d)
Calquera outra práctica que a Autoridade competente, por razón da
materia, previo informe do Consello de Seguridade Nuclear, considere oportuno
definir.
Así mesmo, será de aplicación
ás actividades que desenvolvan as empresas externas ás que se refire o Real
Decreto 413/1997, do 21 de marzo, sobre protección operacional dos traballadores
externos con risco de exposición ás radiacións ionizantes por intervención en
zona controlada.
2.
O presente Regulamento aplicarase nos termos do Título VI a toda
intervención no caso de emerxencia radiolóxica ou en caso de exposición
perdurable.
3.
O presente Regulamento aplicarase nos termos do Título VII a toda
actividade laboral non contemplada no apartado 1, pero que supoña a presencia de
fontes naturais de radiación e dea lugar a un aumento significativo da
exposición dos traballadores ou de membros do público que non poida considerarse
desprezable dende o punto de vista da protección radiolóxica.
4.
O presente Regulamento non se aplicará á exposición ao radón nas vivendas
ou aos niveis naturais de radiación, é dicir, aos radionucleidos contidos no
corpo humano, aos raios cósmicos a nivel do chan ou á exposición por encima do
nivel do chan debida aos radionucleidos presentas na cortiza terrestre non
alterada.
índice^
Artigo 3. Autoridades e organismos administrativos.
Corresponde á autoridade
competente, en cada caso, por razón da materia, e ao Consello de Seguridade
Nuclear, no ámbito das súas funcións, asegurar o cumprimento do disposto neste
Regulamento.
CAPÍTULO I. Principios xerais
Artigo 4. Principios xerais.
1.
Toda nova clase ou tipo de
práctica incluída no ámbito de aplicación do presente Regulamento deberá ser
xustificada polo promotor da mesma ante a autoridade competente, quen, previo
informe do Consello de Seguridade Nuclear, decidirá se procede a súa adopción
considerando as vantaxes que represente en relación co detrimento da saúde que
puidera ocasionar.
O Consello de Seguridade Nuclear poderá propoñer a revisión das clases ou tipos
de prácticas existentes dende o punto de vista da súa xustificación, sempre que
xurdan novas e importantes evidencias sobre a súa eficiencia ou consecuencias.
2.
As dose individuais, o número de persoas expostas e a probabilidade de
que se produzan exposicións potenciais, deberán manterse no valor máis baixo que
sexa razoablemente posible, tendo en conta factores económicos e sociais.
3.
A suma das dose recibidas procedentes de todas as prácticas pertinentes
non excederá os límites de dose establecidos no presente título para os
traballadores expostos, as persoas en formación, os estudiantes e os membros do
público, ser prexuízo do disposto no artigo 12 deste Regulamento.
4.
Os principios definidos nos apartados 1 e 2 aplicaranse a todas as
exposicións ás radiación ionizantes que resulten das prácticas a que se refire o
apartado 1 do artigo 2, incluídas as exposicións médicas. O principio definido
no apartado 3 non se aplicará a ningunha das exposicións seguintes:
a)
A exposición de persoas no marco do seu propio diagnóstico ou tratamento
médico.
b)
A exposición deliberada e voluntaria de persoas, cando iso non constitúa
parte da súa ocupación, para axudar ou aliviar a pacientes en diagnóstico ou
tratamento médico.
c)
A exposición de voluntarios que participen en programas de investigación
médica e biomédica.
Artigo 5. Prohibicións e
requisitos especiais.
1.
Queda prohibida a adición de sustancias radioactivas na producción de
alimentos, xoguetes, adornos persoais e cosméticos, e a importación, exportación
ou movemento intracomunitario dos devanditos bens cando leven incorporadas
sustancias radioactivas.
2.
A administración deliberada de sustancias radioactivas a persoas e, na
medida en que afecte á protección de seres humanos fronte á radiación, ou
animais, con fins de diagnóstico, tratamento ou investigación de carácter médico
ou veterinario, só poderá facerse en instalacións radioactivas autorizadas con
tal fin.
3.
En canto aos medicamentos que conteñan sustancias radioactivas, estarase
ao disposto na Lei 25/1990, de 20 de decembro, do Medicamento.
Artigo 6. Restriccións de dose.
1.
No contexto da optimización da protección radiolóxica, cando sexa
adecuado, o titular da práctica utilizará restriccións de dose que, no seu caso,
poderán basearse nas orientacións que estableza o Consello de Seguridade
Nuclear. As devanditas restriccións de dose serán avaliadas e, se procede,
aprobadas polo Consello de Seguridade Nuclear.
2.
Deberán incluírse restriccións de dose nos procedementos que deban
aplicarse ás persoas expostas conforme se definen nos parágrafos b) e e) do apartado 4 do artigo 4, baseándose nas orientacións que
estableza o Ministerio de Sanidade e Consumo.
Artigo 7. Responsabilidade.
O titular da práctica será
responsable de que os principios que aquí se establecen sexan aplicados no
ámbito da súa actividade e competencia.
índice^
Artigo 8. Aplicación.
Os límites de dose aplicaranse á
suma das dose procedentes das exposicións externas no período especificado e as
dose comprometidas a cincuenta anos (ata setenta anos no caso de nenos) a causa
das incorporacións producidas no mesmo período. No seu cómputo non se incluirá a
dose debida ao fondo radioactivo natural nin á exposición sufrida como
consecuencia de exames e tratamentos médicos.
Artigo 9. Límites de dose para
os traballadores expostos.
1.
O límite de dose efectiva para traballadores expostos será de rnSv
durante todo período de cinco anos oficiais consecutivos, suxeito a unha dose
efectiva máxima de 50 rnSv en calquera ano oficial.
2.
Sen prexuízo do disposto no apartado 1:
a)
O límite de dose equivalente para o cristalino será de 150 rnSv por ano
oficial.
b)
O límite de dose equivalente para a pel será de 500 rnSv por ano oficial.
O devandito limite aplicarase á dose promediada sobre calquera superficie de 1
crn´, con independencia da zona exposta.
c)
O límite de dose equivalente para as mans, antebrazos, pes e tobillos
será de 500 rnSv por ano oficial.
Artigo 10. Protección especial
durante o embarazo e a lactación.
1.
Tan pronto como unha muller embarazada comunique o seu estado ao titular
da práctica, a protección do feto deberá ser comparable á dos membros do
público. Por iso, as condicións de traballo da muller embarazada serán tales que
a dose equivalente ao feto sexan tan baixa como sexa razoablemente posible, de
forma que sexa improbable que a devandita dose exceda de 1 rnSv, polo menos
dende a comunicación do seu estado ata o final do embarazo.
2.
Dende o momento en que unha muller, que se encontre en período de
lactación, informe do seu estado ao titular da práctica, non se lle asignarán
traballos que supoñan un riscos significativo de contaminación radioactiva. En
tales supostos deberá asegurarse unha vixilancia adecuada da posible
contaminación radioactiva do seu organismos.
Artigo 11. Límite de dose para
persoas en formación e estudiantes.
1.
Os límites de dose para as persoas en formación e os estudiantes maiores
de dezaoito anos que, durante os seus estudios, teñan que utilizar fontes, serán
os mesmos que os dos traballadores expostos que se establecen no artigo 9.
2.
O límite de dose efectiva para persoas en formación e estudiantes con
idades comprendidas entre dezaseis e dezaoito anos que, durante os seus estudios
teñan que utilizar fontes, será de 6 rnSv por ano oficial.
Sen prexuízo deste límite de dose:
a)
O límite de dose equivalente para o cristalino será de 50 rnSv por ano
oficial.
b)
O límite de dose equivalente para a pel será de 150 rnSv por ano oficial.
O devandito límite aplicarase á dose promediada sobre calquera superficie de 1
crn´, con independencia da zona exposta.
c)
O límite de dose equivalente para as mans, antebrazos, pes e tobillos
será de 150 rnSv por ano oficial.
4.
Os límites de dose para as persoas en formación e os estudiantes que non
estean sometidos ás disposicións previstas nos apartados 1 e 2 serán os mesmos
que os establecidos no artigo 13 para os membros do público.
Artigo 12. Exposición
especialmente autorizada.
1.
En situacións excepcionais, excluídas as emerxencias radiolóxicas, o
Consello de Seguridade nuclear poderá autorizar, para cada caso concreto,
exposicións ocupacionais individuais superiores aos límites de dose establecidos
no artigo 9. A situación que implique este risco terá a consideración de
exposición especialmente autorizada.
2.
A autorización á que se refire o apartado anterior só se concederá cando
as exposicións estean limitadas no tempo, se circunscriban a determinadas zonas
de traballo e estean comprendidas dentro dos niveis máximos de dose por
exposición que defina para ese caso concreto o Consello de Seguridade Nuclear.
Teranse en conta as seguintes condicións:
a)
Só serán admitidos en exposicións especialmente autorizadas os
traballadores expostos pertencentes á categoría A, definida no artigo 20.
b)
Non se autorizará a participación en exposicións especialmente
autorizadas a:
1.
As mulleres embarazadas e aquelas que en período de lactación poidan
sufrir unha contaminación corporal.
2.
As persoas en formación ou estudiantes.
c)
O titular da práctica deberá xustificar con antelación as devanditas
exposicións e informar razoadamente aos traballadores involucrados, aos seus
representantes, ao Servicio de Prevención que desenvolva a función de vixilancia
e control da saúde dos traballadores, ao Servicio de Protección Radiolóxica ou a
Unidade Técnica de Protección Radiolóxica ou, no seu defecto, ao Supervisor ou
persoa á que se lle encomenden as funcións de protección radiolóxica.
d)
Antes de participar nunha exposición especialmente autorizada, os
traballadores deberán recibir a información adecuada sobre os riscos que
implique a operación e as precaucións que deberán adoptarse durante a mesma. A
participación dos devanditos traballadores terá o carácter de voluntaria.
3.
A superación dos límites de dose como resultado de exposicións
especialmente autorizadas non constituirá motivo para excluír ao traballador das
súas ocupacións habituais ou cambialo de posto sen o seu consentimento. As
condicións de exposición posteriores deberán someterse ao criterio do Servicio
de Prevención que desenvolva a función de vixilancia e control da saúde dos
traballadores.
Artigo 13. Límites de dose para os membros do
público.
1.
O límite de dose efectiva para os membros do público será de 1 rnSv por
ano oficial. Non obstante, en circunstancias especiais, o Consello de Seguridade
Nuclear poderá autorizar un valor de dose efectiva máis elevado nun único ano
oficial, sempre que o termo medio durante cinco anos oficiais consecutivos non
exceda 1 rnSv por ano oficial.
2.
Sen prexuízo do disposto no apartado 1:
a)
O límite de dose equivalente para o cristalino será de 15 rnSv por ano
oficial.
b)
O límite de dose equivalente para a pel será de 50 rnSv por ano oficial.
O devandito límite aplicarase á dose promediada sobre calquera superficie
cutánea de 1 cm, con independencia da superficie exposta.
CAPÍTULO ÚNICO. Estimación de dose efectivas e equivalentes
índice^
Artigo 14. Criterios de
estimación de dose.
Para a estimación das dose
efectivas e equivalentes utilizaranse os valores e relacións a que se refire o
presente título, a saber:
a)
Para a radiación externa, deberán usarse os valores e relacións do anexo
11 para estimas as dose efectivas e equivalentes pertinentes.
b)
Para a exposición interna procedente dun radionucleido ou dunha mestura
de radionucleidos deberanse utilizar os valores e relacións dos anexos 11 e 111
co obxecto de estimar as dose efectivas.
O Consello de Seguridade Nuclear poderá autorizar o uso de métodos equivalentes.
TÍTULO IV. Principios fundamentais de protección operacional dos traballadores
expostos, persoas en formación e estudiantes para a execución das prácticas
CAPÍTULO I. Protección operacional dos traballadores expostos
índice^
Artigo 15. Principios de protección dos traballadores expostos.
A protección operacional dos traballadores expostos basearase nos seguintes
principios:
a)
Avaliación previa das condicións laborais para determinar a natureza e
magnitude do risco radiolóxico e asegurar a aplicación do principio de
optimización.
b)
Clasificación dos lugares de traballo en diferentes zonas, tendo en conta
a avaliación das dose anuais previstas, o risco de dispersión da contaminación e
a probabilidade e magnitude de exposicións potenciais.
c)
Clasificación dos traballadores expostos en diferentes categorías segundo
as súas condicións de traballo.
d)
Aplicación das normas e medidas de vixilancia e control relativas ás
diferentes zonas e ás distintas categorías de traballadores expostos, incluída,
no seu caso, a vixilancia individual.
e)
Vixilancia sanitaria.
SECCIÓN 1. CLASIFICACIÓN E DELIMITACIÓN DE ZONAS
índice^
Artigo 16. Establecemento de
zonas.
A efectos de protección
radiolóxica, o titular da práctica identificará e delimitará todos os lugares de
traballo nos que exista a posibilidade de recibir dose efectivas superiores a 1
rnSv por ano oficial ou unha dose equivalente superior a 1/10 dos límites para o
cristalino, a pel e as extremidades establecidos no apartado 2 do artigo 9, e
establecerá as medidas de protección radiolóxica aplicables. As devanditas
medidas deberán adaptarse á natureza das instalacións e das fontes, así como á
magnitude e natureza dos riscos. O alcance dos medios de prevención e de
vixilancia, así como a súa natureza e calidade, deberán estar en función dos
riscos vinculados aos traballos que impliquen unha exposición ás radiacións
ionizantes.
Artigo 17. Clasificación de
zonas.
1.
O titular da práctica clasificará os lugares de traballo en función do
risco de exposición e tendo en conta a probabilidade e a magnitude das
exposicións potenciais, nas seguintes zonas:
a)
Zona controlada: É aquela zona na que:
1.
Exista a posibilidade de recibir dose efectivas superiores a 6 rnSv por
ano oficial ou unha dose equivalente superior a 3/10 dos límites de dose
equivalentes para o cristalino, a pel e as extremidades, segundo se establece no
apartado 2 do artigo 9, ou
2.
Sexa necesario seguir procedementos de traballo co obxecto de restrinxir
a exposición á radiación ionízante, evitar a dispersión de contaminación
radioactiva ou previr ou limiar a probabilidade e magnitude de accidentes
radiolóxicos ou as súas consecuencias.
b)
Zona vixiada: É aquela zona na que, non sendo zona controlada, exista a posibilidade
de recibir dose efectivas superiores a 1 rnSv por ano oficial ou unha dose
equivalente superior a 1/10 dos límites de dose equivalentes para o cristalino,
a pel e as extremidades, segundo se establece no apartado 2 do artigo 9.
2.
Ademais, as zonas controladas poderanse subdividir nas seguintes:
a)
Zonas de permanencia limitada: Son aquelas nas que existe o risco de recibir unha
dose superior aos límites de dose fixados no artigo 9.
b)
Zonas de permanencia regulamentada:
Son aquelas nas que existe o risco de recibir en curtos períodos de tempo unha
dose superior aos límites de dose fixados no artigo 9 e que requiren
prescricións especiais dende o punto de vista da optimización.
c)
Zonas de acceso prohibido: Son aquelas nas que existe o risco de recibir,
nunha exposición única, dose superiores aos límites de dose fixados no artigo 9.
3.
A clasificación dos lugares de traballo nas zonas establecidas deberá
estar sempre actualizada de acordo coas condicións reais existentes, polo que o
titular da práctica someterá a revisión a clasificación de zonas baseándose nas
variacións das condicións de traballo.
Artigo 18. Requisitos das
zonas.
1.
Tendo en conta a natureza e a importancia dos riscos radiolóxicos, nas
zonas controladas e vixiadas deberase realizar unha vixilancia radiolóxica do
ambiente de traballo, segundo o
disposto no artigo 26. Ademais estas zonas:
a)
Estarán delimitadas adecuadamente e sinalizadas de maneira que quede de
manifesto o risco de exposición existente nas mesmas. Esta sinalización
efectuarase de acordo co especificado no anexo M.
b)
O acceso estará limitado ás persoas autorizadas ao efecto e que recibiran
as instruccións adecuadas ao risco existente no interior das devanditas zonas.
Nas zonas controladas, estas instruccións serán acordes cos procedementos de
traballo establecidos por escrito polo titular da práctica.
2.
Nas zonas controladas nas que exista:
a)
Risco de exposición externa será obrigatorio o uso de dosímetros
individuais.
b)
Risco de contaminación, será obrigatoria a utilización de equipos
persoais de protección adecuados ao riscos existente. Á saída destas zonas
existirán detectores adecuados para comprobar a posible contaminación de persoas
e equipos e, no seu caso, poder adoptar as medidas oportunas.
3.
Nas zonas vixiadas debe efectuarse, polo menos, mediante dosimetría de
área, unha estimación das dose que poden recibirse.
4.
O titular da práctica é o responsable de que se cumpra o establecido nos
apartados 1, 2 e 3 anteriores e de que isto se realice coa supervisión do
Servicio de Protección Radiolóxica ou a Unidade Técnica de Protección
Radiolóxica ou, no seu defecto, do Supervisor ou persoa á que se lle encomenden
as funcións de protección radiolóxica.
índice^
Artigo 19. Límite de idade para
traballadores expostos.
Sen prexuízo do disposto no
apartado 2 do artigo 11, non poderán asignarse aos menores de dezaoito anos
tarefas que puideran convertelos en traballadores expostos.
Artigo 20. Clasificación de
traballadores expostos.
Por razóns de vixilancia e control
radiolóxico, o titular da práctica ou, no seu caso, a empresa externa será
responsable de clasificar aos traballadores expostos en dúas categorías.
Categoría A. Pertencen a esta categoría aquelas persoas que,
polas condicións nas que se realiza o seu traballo, poidan recibir unha dose
efectiva superior a 6 irnSv por ano oficial ou unha dose equivalente superior a
3/10 dos límites de dose equivalente para o cristalino, a pel e as extremidades,
segundo se establece no apartado 2 do artigo 9.
Categoría B. Pertencen a esta categoría aquelas persoas que,
polas condicións nas que se realiza o seu traballo, é moi improbable que reciban
dose superiores a 6 irnSv por ano oficial ou a 3/10 dos límites de dose
equivalente para o cristalino, a pel e as extremidades, segundo se establece no
apartado 2 do artigo 9.
índice^
Artigo 21. Información e
formación.
1.
O titular da práctica ou, no seu caso, a empresa externa deberá informar,
antes de iniciar a súa actividade, aos seus traballadores expostos, persoas en
formación e estudiantes que, durante os seu estudios, teñan que utilizar fontes,
sobre:
a)
Os riscos radiolóxicos asociados e a importancia que reviste o
cumprimento dos requisitos técnicos, médicos e administrativos.
b)
As normas e procedementos de protección radiolóxica e precaucións que
deben adoptar, polo que respecta á práctica en xeral e a cada tipo de destino ou
posto de traballo que se lles poida asignar.
c)
No caso de mulleres, a necesidade de efectuar rapidamente a declaración
de embarazo e notificación de lactación, habida conta dos riscos de exposición
para o feto, así como o risco de contaminación do lactante no caso de
contaminación radioactiva corporal.
2.
O titular da práctica ou, no seu caso, a empresa externa deberá
proporcionar aos traballadores expostos persoas en formación e estudiantes,
antes de iniciar a súa actividade e periodicamente, formación en materia de
protección radiolóxica a un nivel adecuado á súa responsabilidade e ao risco de
exposición ás radiacións ionizantes no seu posto de traballo.
SECCIÓN IV. AVALIACIÓN E APLICACIÓN DE MEDIDAS DE PROTECCIÓN RADIOACTIVA.
índice^
Artigo 22. Aplicación das medidas de protección radiolóxica dos traballadores
expostos.
O titular da práctica será
responsable de que o exame e control dos dispositivos e técnicas de protección e
dos instrumentos de medición se efectúen de acordo cos procedementos
establecidos, e coa supervisión do Servicio de Protección Radiolóxica ou a
Unidade Técnica de Protección Radiolóxica ou , no seu defecto, do Supervisor ou
persoa á que se lle encomenden as funcións de protección radiolóxica, e
comprenderá en particular:
a)
O exame crítico previo dos proxectos da instalación dende o punto de
vista da protección radiolóxica.
b)
A autorización de posta en servicio de fontes novas ou modificadas dende
o punto de vista da protección radiolóxica.
c)
A comprobación periódica da eficacia dos dispositivos e técnicas de
protección.
d)
A calibración, verificación e comprobación periódica do bo estado e
funcionamento dos instrumentos de medición.
Artigo 23. Servicios e
Unidades Técnicas de Protección Radiolóxica.
O Consello de Seguridade
Nuclear, considerando o risco radiolóxico, poderá esixir aos titulares das
prácticas recollidas no artigo 2 que se doten dun Servicio de Protección
Radiolóxica (SPR) ou que contraten cunha Unidade Técnica de Protección
Radiolóxica (UTPR), para que lles proporcionen asesoramento específico en
protección radiolóxica e encomendarlles as funcións nesta materia que en eles
recaen segundo este regulamento.
Artigo 24. Autorización e
organización dos Servicios e Unidades Técnicas de Protección Radiolóxica.
1.
Os Servicios e Unidades Técnicas de Protección Radiolóxica deberán ser
expresamente autorizados polo Consello de Seguridade Nuclear e estarán
constituídos polo Xefe de Servicio ou Unidade Técnica de Protección Radiolóxica
e por técnicos expertos en protección radiolóxica.
2.
Os Servicios de Protección Radiolóxica organizaranse e actuarán
independentemente do resto de unidades funcionais e o Xefe deste Servicio
manterá unha dependencia funcional directa co titular ou, no seu caso, persoa en
que recaia a máxima responsabilidade dentro da instalación ou centro. Todo isto
sen prexuízo da coordinación necesaria cos Servicios de Prevención establecidos
na lexislación laboral.
3.
Os Servicios e Unidades Técnicas de Protección Radiolóxica poderán actuar
en máis dunha instalación cando estean autorizados ao efecto polo Consello de
Seguridade Nuclear.
Artigo 25. Acreditación e
obrigas do Xefe de Servicio ou Unidade Técnica de Protección Radiolóxica.
1.
O Xefe de Servicio ou Unidade Técnica de
Protección Radiolóxica deberá estar en posesión dun diploma, expedido polo
Consello de Seguridade Nuclear, que lle habilite ao efecto.
2.
O Xefe de Servicio ou Unidade Técnica de
Protección Radiolóxica deberá velar polo cumprimento deste Regulamento. No
suposto de que este non se cumprira, estará obrigado a comunicarllo por escrito
ao titular da práctica, mantendo o correspondente rexistro a disposición da
Inspección. Da mesma maneira requirirá por escrito ao titular da práctica a
paralización dos traballos ou o desaloxo dunha área, cando ao seu xuízo estime
que non se cumpren os debidos requisitos de protección radiolóxica.
CAPÍTULO III. Avaliación da exposición
SECCIÓN I. VIXILANCIA DO AMBIENTE DE TRABALLO
índice^
Artigo 26. Vixilancia do ambiente de traballo.
1.
A vixilancia radiolóxica do ambiente de traballo á que fai referencia o
apartado 1 do artigo 18 comprenderá:
a)
A medición das taxas de dose externas, especificando a natureza e
calidade das radiacións das que se trate.
b)
A medición das concentracións de actividade no aire e a contaminación
superficial, especificando a natureza das sustancias radioactivas contaminantes
e os seus estados físico e químico.
2.
Os documentos correspondentes ao rexistro, avaliación e resultado da
devandita vixilancia deberán ser arquivados polo titular da práctica, quen os
terá a disposición da autoridade competente.
3.
Cando sexa adecuado, os resultados destas medidas usaranse para estimar
as dose individuais, de acordo co que se establece no artigo 30.
SECCIÓN II. VIXILANCIA INDIVIDUAL
índice^
Artigo 27. Vixilancia
individual.
1.
As dose recibidas polos traballadores expostos deberán determinarse de
acordo co establecido nos artigos 28 e 29 cando as condicións de traballo sexan
normais, cunha periodicidade non superior a un mes, para a dosimetría externa, e
coa periodicidade que, en cada caso, se estableza para a dosimetría interna, de
aqueles traballadores que están expostos a risco de incorporación de
radionucleidos.
2.
A dosimetría individual, tanto externa como interna, será efectuada polos
Servicios de Dosimetría Persoal expresamente autorizados polo Consello de
Seguridade Nuclear.
3.
O titular da práctica ou, no seu caso, a empresa externa transmitirá os
resultados dos controis dosimétricos ao Servicio de Prevención que desenvolva a
función de vixilancia e control da saúde dos traballadores, a quen corresponderá
interpretalos dende o punto de
vista sanitario. En caso de urxencia, a devandita transmisión deberá ser
inmediata.
Artigo 28. Estimación das
dose dos traballadores de categoría A.
En relación cos
traballadores expostos pertencentes á categoría A será obrigatorio:
a)
En caso de risco de exposición externa, a utilización de dosímetros
individuais que midan a dose externa, representativa da dose para a totalidade
do organismo durante toda a xornada laboral.
b)
No caso de risco de exposición parcial ou non homoxénea do organismo, a
utilización de dosímetros adecuados nas partes potencialmente máis afectadas.
c)
No caso de risco de contaminación interna, a realización das medidas ou
análise pertinentes para avaliar as dose correspondentes.
Artigo 29. Estimación das
dose dos traballadores de categoría B.
As dose individuais
recibidas polos traballadores expostos pertencentes á categoría B poderanse
estimar a partir dos resultados da vixilancia realizada no ambiente de traballo
que se establece no artigo 26, sempre e cando estes permitan demostrar que os
devanditos traballadores están clasificados correctamente na
categoría B.
Artigo 30. Estimacións
especiais de dose.
Nos casos nos que non sexa
posible ou resulten inapropiadas as medicións individuais, a vixilancia
individual basearase nunha estimación realizada a partir de medicións
individuais feitas a outros traballadores expostos ou a partir dos resultados da
vixilancia do ambiente de traballo prevista no artigo 26, facéndose constar
expresamente este feito no historial dosimétrico do traballador.
Artigo 31. Sistemática
aplicable á dosimetría de área.
A sistemática para o uso de
dosímetros ou instrumentos utilizados para a dosimetría de área e o procedemento
de asignación de dose asociado deberá incluírse nun protocolo escrito suxeito á
avaliación e inspección do Consello de Seguridade Nuclear.
Artigo 32. Estimación de
dose en exposicións accidentais e de emerxencia.
No caso de exposicións
accidentais avaliaranse as dose asociadas e a súa distribución no corpo. En caso
de exposicións de emerxencia realizarase unha vixilancia individual ou
avaliacións das dose individuais en función das circunstancias.
Artigo 33. Superación dos
límites de dose.
Cando a consecuencia dunha
exposición especialmente autorizada, exposición accidental ou exposición de
emerxencia se puideran ter superado os límites de dose fixados no artigo 9,
deberá realizarse un estudio para avaliar, coa maior rapidez e precisión
posible, as dose recibidas na totalidade do organismos ou nas rexións ou órganos
afectados.
Estes casos e os resultados
do estudio serán inmediatamente postos en coñecemento do Servicio de Prevención
que desenvolva a función de vixilancia e control da s | 
