|
Unha reflexión e opinión de alguén indignado.
La arruga es bella...
... sempre e cando non estea nos balances. Aí sempre se prefire unha liña recta e ascendente, ata o infinito e máis aló. Logo de tanto optimismo antropolóxico e tanto farrapo de gaita, agora o que é "in" é o que sempre estivo de moda, ou sexa: trincar, caia quen caia e pese quen pese.
AGolfo Domínguez fixo unhas declaracións en Santiago bastante explosivas nas que criticaba abertamente o estado social de dereito (mal chamado de benestar), que é como este reino defínese no artigo 1 do título preliminar da Constitución. Evidentemente este señor que en tempos foi de progre, xa alcanzou o seu particular estado de benestar, o demais e os demais, impórtanlle un rábano.
O catálogo de ocorrencias é bastante impresionante: "Pido o despedimento libre, sen trabas administrativas ou xudiciais, ao xeito anglosaxón", Non creo nun sistema que permite que alguén se colla un ano por depresión, a maioría das veces fraudulenta, reincorpórese e teña 30 días de vacacións", criticou que os que din que abaratar o despedimento non serviría para reducir o paro "adoitan ser individuos sen experiencia en xestión, profesores, funcionarios e políticos que nunca pagaron unha nómina", etc...
Vaiamos por partes. Aquí o sastrecillo valente apúntase ao neoliberalismo. Eu pregúntome: ¿para todo?.¿ Non sería de lei que quen avoga polo despedimento libre, renunciase ás cuantiosas subvencións que do estado percibe a actividade á que el se dedica?. ¿Cantas pasarelas saen do peto deses aos que o señor Domínguez quere despedir sen trabas?. A hipocrisía é gratis, talvez por iso nunca pasa de moda, arrugada, planchada ou con vainicas.
Eu son o afortunado propietario dunha parte importante dunha pequena empresa, e asino nóminas. Non é menos certo que non teño un chalé como o seu, nin un coche como o seu, nin unha conta corrente como a súa; que a miña experiencia na xestión non é moita, que non son unha celebridade nin polo que digo nin polo que fago, que non levantei ningún imperio que se derrube e que non tiven beneficios exorbitantes dos que esquecerme nas vacas fracas. Pero algo si que teño claro, que estou en contra do despedimento "á anglosaxona".
E estareino mentres que, como un día lin nun foro, a maior aspiración dos empresarios deste país sexa "correr en zigzag cara ao paraíso fiscal máis próximo cos beneficios", mentres o presidente da CEOE mande as súas empresas á quebra, mentres se paguen medias xornadas a persoas que traballan a xornada completa, mentres que o Estatuto dos Traballadores úsese como pisapapeis, mentres as mulleres cobren menos que os homes polo mesmo traballo, mentres haxa empresarios que "esquezan" a seguridade social dos seus traballadores, mentres os nosos bancos dean miles de millóns de beneficios no medio da peor crise que se recorda e, sobre todo, mentres un ser humano poida ir a un foro público a reivindicar o seu dereito a explotar aos seus iguais.
|
Resolución que se publica o luns 8 de febreiro de 2010 no DOG, que abre convocatorias para realizar cursos CELGA de galego. 
